اول اینکه :

             قبل از هر چیز لازم است از دوستانی که در آتش سوزی پست قبلی با انواع و اقسام خاموش کننده ها از قبیل نفت ، الکل ، بنزین ،‌ گرد دینامیت ، و پودر اورانیوم غنی شده در صدد خاموش کردنم برآمدند تشکر کنم ! شاعرها آتش نشانان خوبی نمی شوند ! دوستان عنایت نموده آفتابه های خود را غلاف کنند ؛ دارم به سوختن عادت می کنم .

دوم اینکه :

مطلب این پست را تقدیم می کنم به دوستان ارجمندی که ناخواسته شریک لحظه های جنونم شدند : جناب اصغر نبیلو از میانه و  خانم نازنین کریمیان از لاهیجان

سوم اینکه :         

بانوی رقص های هزاره !!

            من برای شعرهایم

                       نیازمند تصویرهای شگرفم

             اما نه به قیمت همآغوشی با تو

                              نمی خواهم برهنه ببینمت

                          من از شمشیرهای بی نیام می ترسم!!!

 

چهارم اینکه :

            بگذار شعرهایم را

              چون سینه ریزی

                   به گردنت بیاویزم

    گاهی بی اهمیت ترین واژه

                    " نتیجه " است

           قمار نیست عشق

                    که برای پایان آن

                حتما برنده ای لازم باشد  

               می توانیم هر دو با هم ببازیم !!!

 

                                    ترس بهانه ای است

                                   آهوها گریختن را دوست دارند

 

پنجم اینکه این ده رباعی را هم بخوانید :

 

 

          

            نه میز ، نه صندلی ، نه تختی دارم

           نه باغ ، نه گلدان ، نه درختی دارم

             هر روز من انگار شبی طولانی ست

           در شب هم روزگار سختی دارم

 

            * * * * *

 

   شاید نور ماه صدایش باشد !!

   دستان پرنده نیزپایش باشد !!

  شاید برعکس آنچه می پنداریم

     گیسوی درخت ریشه هایش باشد

 

* * * * *

 

   نشنیده تو را ؛ کجا تو را می بینم ؟!

  من می شنوم تو را ! تو را می بینم !

 در شیهه ی اسب ها تو را می شنوم

در کوچ گوزن ها تو را می بینم !

 

* ‌*‌ * ‌*‌ *

 

" مه " خلسه ی بامداد را با خود برد

کالسکه ی ابر‌؛ باد را با خود برد

از رابطه ی بزرگ ما هیچ نماند

جز ترس ؛ که اعتماد را با خود برد

 

* * * * *

 

چشمانم هر نگاه را می نوشد

دیوی شده ام که چاه را می نوشد 

آرام شود پلنگ زخمی وقتی

از سینه ی برکه ماه را می نوشد

 

* * * * * 

 

بگذار همیشه در تو پنهان باشم 

گریان و نجیب مثل باران باشم 

در بستر تو که سنگ قبری ست سپید 

بگذار شبیه مرده عریان باشم  

 

* * * * *

 

در هاله ای از غبار بر می گردد

در هیئتی از بخار بر می گردد

رودی که به دریا نرساند خود را

یک روز به جویبار برمی گردد

 

 * * * * *

 

در عشق تو فکر چاره کردن غلط است 

تا هست زبان ؛ اشاره کردن غلط است 

من راه و رسوم عشق را می دانم 

در عاشقی استخاره کردن غلط است

 

 * * * * * 

 

عمری ست که خفته رنج ایلی در من 

خشکیده جهان مثل فسیلی در من 

چندی ست که شکل سنگ قبری شده ام 

انگار نشسته مستطیلی در من  

 

* * * * * 

 

چون سیب که اغلب از درون می گندد 

در رگهایم دارد خون می گندد

یک جا ماندن برای کولی مرگ است 

کولی آب است ؛ در سکون می گندد 

 

 

 

 ششم اینکه : تا فراموش نکرده ام برای بار هزارم بگویم :

 

اینقدر سوال نکن

" تشریح "

    شمشیری ست

                    که عشق را

                              ق ط ع ه  ق ط ع ه  

                                                      می کند ...