اول اینکه :

  سوگواره شبهای شعر عاشورا فرصتی بود که پس از چند سال برخی دوستان شاعر از جمله حسین هدایتی - به انضمام خانم مهربانش حمیده رضایی و کوچولوی نابغه اش هومن - ، حامد حسینخانی ، آرش شفاعی ،حمیدرضا اکبری (شروه ) , محمدرضا شالبافان ، امیر مرزبان ، میلاد عرفانپور ، سجاد اسدی , هادی فردوسی ، آرش پورعلیزاده ، سعید توکلی ، مجتبی صادقی ، بنیامین دیلم کتولی ، اصغر صالحی قهفرخی ، سید حمیدرضا برقعی و محمد مهدی سیار را از نزدیک ببینم ! از بین خانمها هم تا جایی که به یاد دارم مریم ترنج , صدیقه عظیمی نیا , سمیه ربیعی و عالیه مهرابی بودند . جا دارد از زحمات همه ی دوستان بویژه هاشم کرونی عزیز و امین جعفری مهربان تشکر کنم بابت تمام زحمات ! خدا را شکر هنوز سنت حسنه قدردانی از یادم نرفته !!!

 

                     دوم اینکه :    این شعر همچنان آزاد را بخوانید که هر روز بیشتر به بندم می کشد :

 

      جوهر خودنویس خدا

             که تمام میشود

        باران

            برفی ناخوانا می شود  

                   بر گستره ی زمین

                      - زرافه ای که خاک را می نوشد - 

      جهان

       ازتختخواب تو آغاز می شود

           من آداب نفرت را نمی دانم

                       همیشه تبصره ها

                            به تعویقم انداختند

         شعرهایم وطن منند

                و زبانم

              سرزمین مادری ام

 

    " عشق "

        در سینه ام گروگانی ست

           اشکهایم را می شمارد

           به پندار گلوله های سربازانی           

                    که در پی نجاتش آمده اند

         من اما

        زندانبانی دل نازکم

                       که همیشه

                سهم شامش را

             به زندانی ها می دهد

   زندانی ها

       می آیند

          و می روند

          زندانبانها  

           برای همیشه در زندان می مانند  

 

        همیشه در ازدحام آیینه ها

                      تنها بوده ام

            که سالهاست ایستاده ام

                               میان دو آیینه                    

    که تا چـــــــــــــــــــــــــــشم کـار می کند

                            خسته ام

                    از این همه منِ بی انتها         

                                           _ بی تو _             

        کلام من

       زخمی ست

         که با پلکهای تو بسته میشود

 

    گاهی فرار

      بهترین راه نجات است

                      این را از آهوان شنیده ام

 

     که اگر بشکنم آیینه های روبرویم را

      هر تکه اش

      جهانی کوچک خواهد شد

             که بازمی نمایاندم

               بی آنکه تو کنارم باشی

 

    من از این چشمهای شیشه ای می ترسم

    من از این قهقهه های شیشه ای می ترسم

      آن زمان که آیینه ها بدمستی می کنند

        تو که نفس می کشی 

           جهان به تصرف مه در می آید 

     آن زمان که هرم نفسهایت

               اشکهای گردنم را

              بر پهنه ی شانه های عریانم

                                       س

                                        ر

                                         ا

                                         ز

                                          یر

                                    می کند

    و من

       آن قدر از تو دورم

             که هیچ دریایی نمی تواند 

                         مانع رسیدنم به تو

                           از آن طرف دنیا شود

   اندوه باشکوه من !

  خورشید 

         کاسه ای شیر گوزن است

                            آنگاه که تو

             در رختخواب آشفته ات

                            قیلوله می کنی

         و من        

       بر روی تمام دیوارهای جهان

                            نام تو را می نویسم   

       که تمام رودهای خواب آلود زمین

                 به رختخواب تو می ریزند

   این خیابان

     چقدر شبیه دوردست تنهایی من است

 

   آنگاه که باران

         زرافه ای ست که زمین را می نوشد

        در من

        زنی جریان می گیرد

                که با سایه ی خویش

                 هم بستر می شود

      جهان

از سنگرها        

آغاز می شود         

   در من اما  

         جهانی ست

             که نام تمام خیابانهای آن

               به نام توست

       و تمام رودهای آن

         از رختخواب تو سرچشمه می گیرند

 

       دنیا همیشه از رختخواب تو آغاز می شود

                   و در سنگرها

                             به بن بست می رسد

 

 

                                                        سوم اینکه   :   دو رباعی هم بخوانید :

با خیزش هر موج شناور نشوی

در کشتی طوفان زده لنگر نشوی

من یک ملوان دائم الخمر شدم

تو کافه ی جاشوان بندر نشوی !

***

خورشید به جای جنس بازاری توست

تصویر میان خواب و بیداری توست

این باد که شیهه می کشد اسب من است

این ابر که راه می رود گاری توست !!!

چهارم اینکه :   

        انگار باز هم باید بگویم : اینقدر سوال نکن ... اما نه ! هر چه می خواهی سوال کن  ! این عشقی که من می بینم با هیچ تشریح و شمشیری قطعه قطعه نمی شود !

 

و   پنجم اینکه :  

غزل  همیشه پایان خوبی ست هر چند مدتی ست در نیمه شب های جنونم تنهای تنها هستم ! اما چاره ای نیست ؛ باید به قانون احترام گذاشت حتی اگر نوشته نشده باشد :

 

آتشی در روبرویم ؛ موج خون پشت سرم

ارتش‍ــم پاشـید نـاگاه از درون پشت سرم

پیش تر از من جلودارم به خاک افتاده بود

شد سپهسالارم از زین واژگون پشت سرم

حال سرداری زمینگیرم که تنها مانده است

بود اما پیش از این چندین قشون پشت سرم

از روال افـتاده در ســیر زوال افـتاده ام

قصرمن ویران شد از سقف وستون پشت سرم

امپراطـوری من از هـم فـرو پاشـیده است

نیست چیزی جز شکوهی سرنگون پشت سرم

از سموم ناله ی نفـرین قومـی سالـهـاست

می وزد شنبادی از قلب قرون پشت سرم

یعنی از راهی که رفتم برنگردم هیچ وقت ؛

اینکه می بندند بر درها کلون پشت سرم

فرق بسیاری ست بین رهگذر با راهرو

ملتی افــتاده از پا تاکـنون پشـت ســرم

یک شب لبریز از دیوانگی در پیش روست

روزگاری مملو از جنگ و جنون پشت سرم

عشق و سنگ و تیشه میراث من از اجدادم است

طاق بستان روبرویم ؛  بیستون پشت سرم

روبرویم " یک شب آتش در نیستانی فتاد "

می زند بر سیم آخر ذوالفنون پشت سرم

در سرم تنبور هر شب می زند " سید خلیل " *

می دمد در اســتخوانم ارغـنون پشــت سرم

برنخواهم گشت از این راه بی برگشت عشق

پس به جای آب باید ریخت خون پشت سرم

 

 

راستی تا یادم نرفته بگویم :

            گاهی برای فروپاشی یک امپراطوری ، سوء تفاهمی کافی ست !

 

* زنده یاد سید خلیل عالی نژاد - داوود تا همیشه زنده ی سرزمین مادری ام -