اول اینکه :

 عشق برای پوست خوب است ؛ این قانون است که انسان را می فرساید !!!! کمترین خدمت هر انسان به بشریت این است که قانون جدیدی وضع نکند !!!

 

دوم اینکه :

سلام دوستان ! این آخرین به روز شدن امسالم است ! چون دو روز آینده تعطیل است زودتر به روز شدم . پیشاپیش همه ی اعیادتان مبارک ! از جمله میلاد رسول مهربانی ها - که شنیدن نام قشنگش آرامم می کند - ، امام صادق عزیزم و روز ملی شدن شراب پانصد ساله ی سرزمین مادری ام - نفت - ! گفتم نفت و یادم افتاد که راستی چهاردهم اسفند هم چهل و سومین سال درگذشت دکتر مصدق است ! فراموش نمی کنم ؛ ترم آخر دانشگاهمان بود ! استاد گرانقدرم

 دکتر مسعود اخوان کاظمی  رو به ما - دانشجویان در شرف دریافت مدرک کارشناسی علوم سیاسی - کرد و پرسید :

 " به نظر شما باید مصدق را دوست داشته باشیم یا نه " ؟

 درد است اما کسی پاسخی واضح نداشت !!

استاد با لبخند معناداری ادامه داد :

" پوشیدن پیراهن آستین کوتاه در تابستان خوب است یا نه " ؟!!!!

 بگذریم از اینکه بیشتر ما هنوز در پیش پا افتاده ترین مسائل سردرگمیم و " ضعف تعریف " داریم ؛ هیچ ملتی به اندازه ی ما به تاریخ خودش ظلم نمی کند .

 

سوم اینکه :

در سال آینده اگر عمری باشد - که حتما هست - تغییراتی از نظر محتوا و قالب در وبلاگم خواهم داد و احتمالا به احترام خواسته ی برخی دوستان و به ویژه عزیزی - که نخواست نامش فاش شود - دو بار در ماه به روز خواهم شد !

 

 

چهارم اینکه :

شنبه ؛ هیچ وقت روز خوبی برای شروع کردن نبوده است !!!!

 

******

پنجم اینکه :

این پنج رباعی ناپیوسته را بخوانید :

 

عشقت بگذار هستی من باشد

چشم تو شراب مستی من باشد

بگذار که آن روسری صورتی ات

سجاده ی بت پرستی من باشد

 

******

 

وقتی عرق از پیرهنت می ریزد

باران بلور از بدنت می ریزد

رودی که از استخوان من می گذرد

یک روز به دریای تنت می ریزد

 

******

 

بعد از چه قدر صبر رسیدیم به هم

در جنگلی از ابر رسیدیم به هم

بعد از پل کهنه ای خروشان در مه

در خلوت یک قبر رسیدیم به هم *

 

* پاورقی : ترکیب " جنگل ابر " را قبل از من اکتاویو پاز عزیزم استفاده کرده است ؛ از روح بزرگ او ممنونم ! حتما سلام مرا به خدا می رساند .

 

******

 

وقتی که پرنده در هوس می افتد

از پهنه ی باغ در قفس می افتد

از بس به تو زل زده ست و پلکی نزده ست

چشمانم دارد از نفس می افتد !!

 

******

 

این خانه چقدر بی تو تنها مانده

بر تیغه ی پرتگاه دنیا مانده

پیچیده به راه پله گیسوهایت !!

پاهای تو روی بالکن جا مانده *

 

* پاورقی : به نظر من بالکن ؛ بهترین جای دنیا برای آغاز دیوانگی ست !!!

 

                       

******

ششم اینکه :

 باز هم عضوی بی گناه اما بریده ای از همان شعری که ... بگذریم !

                                   

... هر مرگی ؛ معجزه ای ست

                            هر مرده ای ؛ پیامبری

                " اطمینان خاطر "

                    پدربزرگ تردیدهاست

                            پیش از این

                              قلب من ؛

                              استخوانی تپنده بود

                            - سنگی

                                 زانو به زانوی سایه ی خویش -

            و من

            - خسته ترین مرد زمین -

                                  حالا

                                   در هر استخوانم

                                                 قلبی ست

                               در من

                                    زمان

                                         در حال

                                                   ف

                                                    ر

                                                     و

                                                 ریخ...

                                                     ... تن

                                                  است

                                   - در حضوری بی گدار -

           این " آه "

            از استخوان خرد شده ی کدام پلنگ زخم خورده

                                     برخاسته است

                                         که ماه دارد از نفس

                                                     می افتد و

                                                      به هیچ قطاری

                                                                نمی رسد

 

           برهنگی کدام آیینه را به تماشا نشسته ام !!؟!

                           که نقاب شکنجه از رخ برمی گیری

                                      در قلبم می نشینی آرام

                                              چون دریاچه ی نمک

                                                      در کجاوه ای از یخ

          گندم ؛ آتشی ست

                  که از قلب افسرده ی زمین زبانه می کشد

 

        پیش از آنکه تو باشی

                     زمین سنگی بود

                       که در خمیازه ی منظومه ها

                               به دنبال شناسنامه اش می گشت

         پیشینه ات به کدام طوفان منظم می رسد ؟!

                              که نه از من پرهیز می کنی

                                                    نه با من برخورد !

           گندم ؛ وجدان زمین است

                     مه ؛ بخار سرفه های جنگل

                                    جذابیت ؛ سرنوشت تو

 

                            - من چیزی برای افزودن به تمدن ندارم - 

 

           هر مرگی

                  معجزه ای ست

                             هر مرده ای

                                      پیامبری

            من

                     یکباره می میرم !!

                                      تو

                       کم کم به من ایمان می آوری !!

               .

               .

               .

          ...

            قلبت را 

                 از کجای نقشه ی جغرافیا برداشته ای ؟ 

                        که کشورگشایان هراسناک

                                    در هیچ قصری 

                                     رد پای پیراهنت را نمی یابند

                      و من

                            در قلعه ای

                           که باروهایش را به آتش کشیده اند

                                     سرگرم نگهبانی از گور خویشتنم

                                                شبیه ساعتی

                                                   که عقربه هایش

                                                    ترکش کرده باشند .

 

                                               ******

 

و با احترام خاضعانه به هفت سین ؛ هفت همیشه عدد خوبی برای غزل بوده است ! بخوانید این قصیده ی بدون قصد و غرض را با زبان مغازله!

 

 

نیست موجودی از انسان در جهان جان سخت تر

هیچ سنگی در زمین از قلب انسان سخت تر

سخت بی رحم است قانون در قمار عاشقی

هر چه آسان تر ببازی نرخ تاوان سخت تر

هر چقدر از عشق بگریزی به دام افتاده ای

در کمند افتاده آهوی گریزان سخت تر

هیچ گاه از خویش پرسیدی که آهنگر چرا

می کشد بر تیغه ی شمشیر سوهان سخت تر ؟!

شیهه ی شلاق پشتم را نوازش می کند!!

بردگان سخت جان را کار آسان سخت تر

جنگل تندر زده آموخت رازی را که نیست

سوختن در باد از رستن به گلدان سخت تر

چشم هایم را نمی بندم ! بخوان قلب مرا !

رازهای برملا را رنج کتمان سخت تر

بیم دارم این بهار بی تو نابودم کند

گر چه گفتی نیست فصلی از زمستان سخت تر

علت کم حرفی لبهات می دانم که چیست ؟-

از رطوبت می شود کار نمکدان سخت تر

اینکه در آغوش تو اینقدر بی آرامشم

می وزد در دشتهای صاف طوفان سخت تر

اینکه می لرزند دستانم کمرگاه تو را

راندن هر مرکبی در دور میدان سخت تر

کاش مولانا ببیند قهر چشمان تو را

تا نگوید " نیست در عالم ز هجران سخت تر "

مکر شیرین زلیخا هر چه گیراتر شود

" یوسف گمگشته باز آید به کنعان " سخت تر

تا فروپاشی من تنها دروغی مانده است

می شود با هر گناهی کار وجدان سخت تر

تکیه بر روی عصایش هر چه محکم تر زند

وقت مرگش بر زمین افتد سلیمان سخت تر

نیست جولانگاه اسب ترکمن در سنگلاخ

راه ناهموار بر چابکسواران سخت تر

کشتن جنگاوران زبده کاری مشکل است

کشتن مردی که دستش بسته از آن سخت تر

زخم بر من هر چه می خواهی بزن ! آماده ام

مرد با هر زخم تازه می شود جان سخت تر

 

   ******

 

در پایان ضمن تشکر ازاندرزهای کاملا مشفقانه به جای برخی دوستان - بویژه  کورش همه خانی عزیز - در خصوص طویل بودن پست ها ؛ باید بگویم که سرمایه هر بانک ؛ مشتریان آن و شریان حیاتی هر شاعر  ؛ مخاطبان اوست ! اگر پست هایم طولانی می شود به احترام وقت دوستان و خوانندگان عزیزم است که به نظرم کمترین حق هر کسی که وقت می گذارد و می آید این است که اندک لذتی ببرد . درست به همین دلیل است که مطالب مختلفی را در وبلاگم قرار می دهم تا هر کسی با هر سلیقه و دوستدار هر قالبی ست دست خالی از کلبه ی شاعرانه ی من برنگردد.  حالا دیگر تا چه پیش آید و چه در نظر افتد !؟ مردم داری است و هزار گرفتاری ! چه باید کرد !؟!؟

****** 

تا چهاردهم فروردین خدا نگهدار !!! البته برای خواندن دوستان همیشه می آیم ! یا علی !