سلام دوستان !

اول فرازی از  " شهری بدون پادگان - تمدنی که از تو ساخته ام - "

 

     سر بر سینه ی بی پوستم بگذار

          مویرگهایم

             شقیقه ی طلایی ات را خونی می کند

     من تنها درختی هستم

              که میوه اش را

                        در درونش می پرورد

        قلب من پرتقالی از خون است

                       صورتم زرد است اگر

           هموطن رنگ پریده ی ماهم 

                            که موشکها

                     از کنار گوشش گذشته اند 

             شورشیان به کوهستان پناه می برند

                                         من به آغوش تو

            که هنوز آنقدر بزرگ نشده ام

               که گره روسری ات را محکم ببندی

 

             زنده ها از اجساد می ترسند

                          پرندگان از بادبادکها

                                من از نیامدن تو ...

 

 

 

                قفل ها که پلک می زنند

                      قفل ها که خمیازه می کشند

         درهای خسته از اسارت سالهای مسخ

                                           مجالی می یابند

                           جیر جیر

               صدای استخوانهای درهاست

                  که در آفتاب

                          کش می آیند

         من با برف به دنیا آمده ام

                 نافم را با قندیلهای یخ بریده اند

                             همیشه در من

                                     بادهای سرد می وزد

                 برف که بر مناره ها می نشیند

                             صدای موذن می لرزد  

 

     همیشه افراشته ها را دیده ام

                        مناره های مساجد

                             شاخهای گوزن کوهی

                                   دستهای به التماس برآمده 

         من برای گریه کردن به دنیا آمده ام

   روز تولدم را به خاطر دارم

        که به گریه هایم می خندیدی

پیش از آنکه به دنیا آمده باشی

      هر کودکی را که ختنه می کنند

                              جهان درد می گیرد

                                                 من سالهاست

                    بر گستره ی فروپاشی 

                                    راه می روم

     سرم را که روی بالش می گذارم

                صدای قدمهایت را می شنوم

                       که قرار نیست به خوابم بیایی ...

 

 

و دوم   شش رباعی چاپ نشده از من :

 

 

جاری شو مثل خون به شریان هایم

باران شو بر آتش هذیان هایم

از پستان سنگ تو را می نوشم

هر چند که بشکنند دندان هایم 

 # # #

خورشید که از پیرهنت می رویید

یاقوت مذاب از بدنت می رویید

وقتی باران به گیسوانت می خورد

نیلوفر زرد از تنت می رویید  

 # # # 

گنجینه ی نقص است فراوانی من

از شدت عجز است رجزخوانی من

هر صخره کتیبه ای ست ننوشته شده

ننشسته چروک اگر به پیشانی من

                               # # # 

  از ماه رخ تو رونمایی شده است

 بین شب و روز جابجایی شده است

 شب می پیچی به دور خود ملحفه را

انگار که ماه مومیایی شده است

  # # #

چندی ست که در خویش به سر می گردی

با پنجره های دربدر می گردی

تو یک در نیمه باز و من  دیوارم

نه ترکم می کنی ؛ نه بر می گردی

  # # #

تکلیف مترسک از خموشی نگذشت

از " ضمن سکون به سخت کوشی " نگذشت

خشکید عرق به گیجگاهش اما

باد از سر دشت برف پوشی نگذشت