سلام بر همه ی دوستان من ! از این به بعد بیایید تجربیاتمان را خالصانه به مشارکت بگذاریم تا همه با هم رشد کنیم ! پس :

اول اینکه : پیشنهادات

کتاب پیشنهادی :

اگر ترسی از روبرو شدن با احساسات خود ندارید حتما " یازده دقیقه " نوشته پائولو کوییلیو را بخوانید. هر چند از پائولو عزیز انتظار داشتم بیشتر به حریمم احترام بگذارد !!!

 

فیلم پیشنهادی : اگر می خواهید باور کنید که هنوز هم در عالم سینما در دو حوزه کمیک و رومانتیک امکان تلفیق هنرمندانه وجود دارد پیشنهاد می کنم فیلم " بالا در آسمان "  به کارگردانی " جیسون ریتمن " را ببینید . البته اعتراف می کنم شخصیت مغرور و تا اندازه ای شبه خودپسند " آن زن " که به نحوی تلاش می کند شیوه ی کاری رایان بینگام را تغییر دهد به دلایلی کاملا شخصی در این پیشنهاد بی تاثیر نبوده است . راستی نقش بینگام - شخصیت اصلی داستان - را جورج کلونی دوست داشتنی به بهترین شکلی که به تصور دربیاید ایفا کرده است .

 

موسیقی پیشنهادی :

 شاید کمی دیر باشد اما دوستانی که تا به حال نشنیده اند حتما " شب ، سکوت ، کویر " استاد شجریان را بشنوند مخصوصا " لعل تو داغی نهاد بر دل بریان من ... آنها هم که شنیده اند به دوباره و صدباره شنیدنش می ارزد .

 

دوم اینکه : بعضا باخبر می شوم که برخی از نه چندان دوستان نه چندان آگاه در جاهایی از قول بنده نقل هایی می کنند که روحم خبر ندارد ! این وبلاگ تنها مرجع رسمی ظهار نظر من است البته در مورد مسائل مرتبط با ادبیات و هنر نه شخصیت دوستان ! کسانی که با بنده دمخور بوده اند می دانند که اصولا هیچ اعتقادی به نقد شخصیتی ندارم ! عاجزانه خواهش می کنم حالا که دنیای واقعی به گند کشیده است دست کم بیایید همه با هم در حفظ و نگهداری دنیای مجازی کوشا باشیم ! بنابر این :

سوم اینکه : از پاسخ دادن به کامنتهای خصوصی معذورم . 

چهارم اینکه : همه با شنیدن نام بم به یاد ارگ خشتی و زلزله ای که آن را ویران کرد می افتند اما نام این شهر همیشه برای من تداعی کننده شعرهای ناب محمدعلی جوشایی عزیز بوده است . مطلب این پست را با احترام و ادب تقدیم به ایشان و البته خانم الناز بهجت آذری از تبریز می کنم به خاطر کار گرافیکی بسیاری زیبایی که از سر لطف و مهربانی بی شائبه بر روی یکی از رباعی های حقیر انجام داده اند .

 

پنجم اینکه : این رباعی در بازار لباس بندر گناوه سروده شد در سفر نوروزی امسال :

 

ناز تو که در تمام زنها جاری ست

اسلیم تنت در همه تن ها جاری ست

در پشت تمام ویترین های جهان

روح تو به جسم مانکن ها جاری ست *

 

* به اشکال نون ساکن در واژه مانکن واقفم . 

 

ششم اینکه : باز هم همان شعری که زمزمه ای از مرگ من است ...

    شب

        مثل قطاری در ایستگاه

                              خوابیده است

   سکوت

        در رگان مخملین شب

                            ته نشین می شود

       تو

               آرام

                           آرام

                                  در من

   روز بیدار می شود

          شبیه هزارپایی بدون کفش

 

         در رگ های من آرام بخواب

                   رختخوابی به گرمی خون من پیدا نمی کنی

از انحنای آغوشت که می گذرم

     فرو می روم

          در تنهایی لزج

         بازوان عریان کدام پنجره

                           همآغوشی بادها را

                                  به انتظار نشسته است

                       که شب

         عبوسانه از گیسوانت بیرون می زند

             و نسیم

             با لبخندی

                         راهش را

                 از لابلای گندمزار باز می کند

 

    استخوانهایم دارد مچاله می شود !!

     مشتت را باز کن

                        من می افتم

                                و شعرهایم

                        بر کف دستانت کتیبه می سازند

 

دستکش هایت را که می پوشی

               شعرهایم قهوه ای می شوند

        و پیامبران دوره گرد

                             سراغم را

              از سنگ قبرهای تبخیر شده می گیرند

 

رسیدن به تو

         ابتدای تنهایی من بود

       دارم صدای سوختن قلبت را می شنوم

                                  از بوسه های داغ سنگ

                                                بر سرانگشتان جادو

      فکر نمی کردم اینقدر سخت باشد

                                گذشتن از خیابانی

                      که هیچ پنجره ای انتظارت را نمی کشد

   بیدارانه خوابت می بینم

           غبار قدمهای کهکشان

             بر کدام سیاره مدفون می نشیند

                                     در شهری که تو

                                 از پیاده روهایش نمی گذری

         و خون

         در آستانه ی نجیب رگهایم درنگ می کند

                    نگذار به تو برسم

                     از جفت گیری ماه و پلنگ

                         چیزی عاید آسمان و جنگل نمی شود .

     ماه مخدوش

                     داسی ست

                که مخمل شب را از هم می درد

با کدام کتیبه همبستر بوده ام

                           که به جای شعر

                       از دهانم سنگ بیرون می زند

 رعد و برق

     غریو همآغوشی ابرهاست

             می ترسم اگر نگاهت کنم

                                    آبستن شوی

            و گل ها از گرده افشانی سر باز بزنند

 

چشمانت سرد است

         مثل استشمام رایحه ی خاک

                                  از دهان مرده ها

        هیچ خوابی

                                سبک تر از خواب سنگ ها نیست

        چشمان تو

                  دروازه های دوزخ را

                               از پاشنه در می آورد

از رودخانه ی نام ها که می گذرم

                                    فرود می آیم

                            در شبه جزیره ای متروک و معلق

         که در آن خداوندی حکمرانی می کند

                           که حتی مردگان بدون عشق را

                                                به برزخ راه نمی دهد

                                       و تمام یوزپلنگ ها را

                                      از پالتو پوست تو می آفریند

نگذار از تو بیرون بروم

               " گوشه گیری "

                        گام اول شهادت است

     بر دروازه ی مخملین کدام شب خوابیده ای

                              که سایه ام آنقدر زمین خورده

                                            که در هیچ غروبی

                                                           کش نمی آیم

 

           برای صدا کردنت

                   به لب هایم نیازی نیست

                   از چکاد کدام چکامه سرریز می کنی

                                     در آیه های سربزیر کتابی

                                 که بر هیچ پیامبری نازل نشده است

   دیگر به هیچ مردی حسادت نمی کنم

                        کوهستان

                     دریایی ست که روی پاهایش ایستاده

           پیامبری می گفت

                        هر کس درختی را قطع کند

                                           عمرش کوتاه می شود

                            کودکانی که مرده به دنیا می آیند

                                                   هیزم شکنانی نارسند

                   هیچ پیامبری نیست

                               که گریه نکرده باشد

    از نگاه کردن به چشمانت می ترسم

                                 مادرم می گفت

                                    بریدن نان با چاقو

                                   برکت را از سفره می برد ...

ببین چقدر در هم حل شده ایم بانو !!

                            تو قهوه می خوری

                                        من خوابم نمی برد

 

 

 

هفتم اینکه : باز هم غزل :

 

رفته رفته محو می شد سایه ات در موج مه

 

 

گاه می بردی مرا سمت جهانی دوردست

بال در بال خدا تا آسمانی دوردست

باز می کردی گره از روسری موجها

تا برافرازی به دریا بادبانی دوردست

 

 

با نگاه اولت کردم یقین ؛ گفتم که این

 

چشمها را می شناسم از زمانی دوردست

 خیره گاهی می شدی در چشم من گویی مرا

تیر نزدیکی رها شد از کمانی دوردست

با صدایت سر که برمی گیرم از بالین خواب

می وزد در گوش من گویی اذانی دوردست

 

 

 

رفته رفته محو می شد سایه ات در موج مه

مثل لبخند خفیفی بر لبانی دوردست

نیمه شب در کوچه های لال می پیچد به خویش

ناله ی باران شب در ناودانی دوردست

نیستی !  در خانه تنهایم ! کجا افتاده است -

جوجه ی بی مادری در آشیانی دوردست

 

رفتی و بر خویش لرزیدم که لرزانده ست گاه

قریه ای نزدیک را آتشفشانی دوردست

 

راستی دوباره یادآور می شوم که از این به بعد اول و چهاردهم هر ماه به روز می شوم .