ســــــــــــلام :

 اول اینکه : پیشنهادات :

کتاب پیشنهادی " عقاید یک دلقک " نوشته هاینریش بُل را بخوانید.

تاثیرگذارترین کتابی که در چند سال اخیر خوانده ام ! در یک کلمه : حیرت انگیز !!!

فیلم پیشنهادی : کسی که سی و پنج سال پیش شاهکار کم نظیری را چون " راننده تاکسی " ساخته است و طی سی سال به اثری شگفت انگیز چون " جدامانده " رسیده است ؛ با پختگی و تجربه فعلی باید چه فیلمی بسازد ؟ برای جواب این پرسش حتما " مرحوم " ساخته مارتین اسکورسیزی بزرگ را ببینید ! 

موسیقی پیشنهادی : چند نام آشنا در عرصه موسیقی کلاسیک در یکی از ابیات غزل این پست  آمده است ! همه خوبند و باشکوه !

 

دوم اینکه : مطلب این پست را تقدیم می کنم به خواهر بی نهایت محترم و گرامی ام سیده زهرا بصارتی از کرج و همسر مهربانش که مردی ازاهالی همین حوالی ست !

 

سوم اینکه : اگر در نمایشگاه کتاب امسال کتاب جدیدی داشته باشم که دیگر اصغر عظیمی مهر نیستم ! من عادت دارم دیر برسم پس کتاب بعدی ام با عنوان احتمالی " ساعت نه شبی که برف بیاید " با انارهای پاییزی خواهد رسید ! با همان کتاب سال قبل " همیشه حق با دیوانه هاست " - غرفه نشر " فصل پنجم " - سالن ناشران عمومی در شبستان مصلی ، منتظر دیدار دوستان خواهم بود . البته دو مجموعه شعر از اشعار صلح دوستان را در گردآوری کرده ام که تحت عناوین " بلوط نام کوچک زیتون است " و " رویش ققنوس از خاکستر پروانه ها " در غرفه ی نشر صریر وابسته به بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس در اختیار علاقمندان شعر جنگ خواهد بود .

 

چهارم اینکه : چهارشنبه خوب می داند کجای هفته ایستاده و  بهترین روز برای عاشق شدن است ! البته شما می توانید نپذیرید!

 

پنجم اینکه : دو رباعی بخوانید :

 

عشق تو گرفته است جریان در من

انگار گرفته مرده ای جان در من

آرامش کوچه های برفی با توست

موسیقی سربزیر باران در من

 

 

دلشوره ی رود چیست ؟ طغیان کردن

در چشم تو چیست ؟ شوق ِ ویران کردن

در چشمانم در پی اندوه نگرد

تنها هنر من است " کتمان کردن "

 

ششم اینکه : نیچه عزیز که با آن سیبیل هایش برخی از عزیزانم با او احساس قرابت خاصی می کنند گفته است " اگر هنر نبود حقیقت ما را می کشت "

من می گویم اگر هنر نبود ما حقیقت را بیشتر می کشتیم ! پس خدا برای عشق بسازد ! همان عزیز بهتر گفته است : زندگی را نمی توان تحمل کرد مگر دیوانگی چاشنی آن باشد !

بیایید با هم دیوانه شویم !

 

هر سیبی را که دو نیم می کنم

             انگار تو داری لبخند می زنی

                                       هر پنجره ای

                          که به روی باران بسته می شود

                                   انگار من دارم گریه می کنم

 

   رنج آور است

              تصور ِ نبودن ِ تو

                   مورمورم می کند

               لرزشی سرد می نشاند

                               بر پهنه ی کتفم

                چیزی شبیه تصور ِ گاز زدن سنگ 

                                       یا به دندان کشیدن میخ

 

تا به حال هیچ شاعری شعری نسروده است

غمگین تر از زوزه ی گرگ های نیمه شب

                                            که یکدیگر را

                                 به همآغوشی فرا می خوانند

 

دارم از استخوانهایم بیرون می زنم

                            چون عصاره ی معصومیت

                                    داری در رگانم فرو می روی

                                                     چون افشره ی گناه

 شکوه اسب

       در یالهای اوست

                 غرور ملت ها

                   در اهتزاز پرچم ها

                                و جبروت تو

                                       به گیسوانت

 

بر بازوان من زخمی است

از چشمهایت که مرا نمی بینند

        دست از رستگاری شسته ام

               هیچ سعادتی

                       به بلندای

                              گیسو

                                    ا                                                         

                                     ا

                                     ا                                                            

                                      ا

                                      ا                                                         

                                       ا

                                       ان تو نیست

                                                که شتابان

                                خود را به آرنجت می رساند

                                       در هروله ی عبور                                                                        آخرتم را به لبخندت می فروشم

                              به موذن ها بگو

                                     بیهوده حنجره خود را پاره نکنند

                                           من جایی در آسمان نمی خواهم

  از ابرها یاد گرفته ام

                     گریه کنم

                   بی آنکه چشمهایم خیس شوند

                                            اشکهای من

                                      جایی در دوردست

                                            به باران می نشینند

الهه ی دیوانگی !

         ملکه ی فاجعه !

                          لبخند می زنی

                           به فروتنی سپیده دم

                                              و خشمت 

                        به باشکوهی گدازه های آتشفشانی ست

                                                   که از اقیانوس

                                               سر برآورده باشد

                 چقدر چشم های تو

                         شبیه جوانمرگی من است

نفست که از پیراهنم می گذرد

                            در جیب هایم

                          شنباد شعر می وزد

                          همچون مناجاتی منجمد

                      جاری  بر لبهای کتیبه های باستانی

 

         گیسوانت را بُر بزن  

       می خواهم در این قمار شبانه

                 تمام شعرهایم را ببازم

تو دور می شوی

اما همه چیز سر جای خودش است

                      درختهای کنار پیاده رو

                                   سنگفرشهای خیس

                               سکوت پلاسیده ی برگها

                                        و شهر

                                  که لای گیسوان تو

                                       از نفس افتاده است

                                          در زیر پای مردی

                                              که چند وقت است

                                          کفشهایش از او اطاعت نمی کنند

 

من مالک هیچ زنی نیستم

       اما شنیده ام که خداوند

              قسمتی از کتابش را

                  به نام زنها سند زده

                 و مردان سهمی از قرآن ندارند 

                                   مگر اینکه پیامبر باشند !

 

         " ما " دوستت داریم

                         بانوی هرج ومرج !

                                               مردها

                                  دسته جمعی اشتباه می کنند ! 

 

                           من نگران آشوب نیستم     

                  خداوند

                   گاهی رسولان سرنوشت را

                                   به خدمت می گمارد

                         بی آنکه به آنها کتابت آموخته باشد

و آدمها 

شهرهایی ساخته اند

که هیچ کس در آن شبیه تو نیست !

                        رویای تسلیم ناپذیر !

                                         مدفونم میکنی با نگاه

                             در زیر بهمنی سوزان از چشمهایت

 

 زن ها برای سلامتی خوب نیستند

             من اما با بیماری عمیقم کنار آمده ام

                                    و عمرم را

                           در نقاهتی عقیم سر می کنم

        دکترها می گویند :

              " آدمهای دلشکسته

                      مستعد سرطانند " 

                                  با این حساب

              من سالهاست

                     دارم به دور از چشمان خدا

                                 به حیاتم ادامه می دهم !

و روزی هم اگر بمیرم

  زخمهایم را به همراه خواهم برد

          در دوزخ

          زنی حکمرانی می کند

                          که سربازان او

                   امپراطوران فروپاشیده

                             و مردهایی زخمی ست

                            که از چشم تو افتاده باشند 

 

                      حالا من به جهنم !

                                        تو خودت چطور

                           این همه زیبایی را تحمل می کنی ؟!

 

          هر پلی که تو از آن گذشته باشی

                 این شهر چقدر رنگین کمان دارد ؟ ! ؟ !

                          دارم کم کم باور می کنم

                                که اگر پل ها نبودند

                                       دنیا فرو می ریخت ...

 

 و هفتم اینکه : جدایی فصل پایان تمام عشق ورزی هاست !

 

 

بیا در آتش این عشق قدری شعله ور با هم -

شویم آن گونه تا ما را بسوزد بال و پر با هم

یقین در هر کجا دود و غبار از دور می بینم

به پا کرده ست چشمت باز جایی شور و شر با هم

به شوق پنجه بر رویت کشیدن بود ؛ عشاقت -

اگر در جنگل تاریک افتادند در با هم

تویی آن زن که با یک غمزه ات دل بردی از ده مرد

منم مردی که می بازد دو دل در یک نظر با هم ! ! !

گذشتم از مصاف جنگجویان فراوانی

ولی انداختم پیش تو شمشیر و سپر با هم

میان خنده های دلکشت آواز می خوانند

پری ، سیمین غانم ، مرضیه ، پروین ، قمر با هم

چه دستی در پس پرده ست غیر از مکر تهمینه ؟

به خون خویش غلطیدند سهراب و پدر با هم ! ! !

چرا هر کس که عاشق می شود سردرد می گیرد؟

چرا همواره همراهند عشق و دردسر با هم

اساطیری نمی شد داستان لیلی و مجنون

پس از آن خون دل خوردن نمی مردند اگر با هم

به هر محراب و معبد سجده ای کردم اگر گاهی

فقط گفتم : (( خدا ما را از این دنیا ببر با هم )) !

وصیت کرده ام با تو مرا در قبر بگذارند

نمی میرند در این شهر عاشق ها مگر با هم

" تو" پنهان می شوی در فعل ِ " رفتن " گر چه می دانم

نمی آید ضمیر منفصل با مستتر با هم

نمی خواهم حساب من جدا از دیگران باشد

که می سوزند همواره در آتش خشک و تر با هم

چه ماند از آن همه دیوانگی جز دفتر شعری ؟

چه ماند از عشق ما جز خاطراتی مختصر با هم ؟

فقط رویای دوووووری بود تا شهری غبارآلود

اگر کردیم غیر از سمت گورستان سفر با هم

چرا نادیده و نشنیده می گیرد مرا دنیا ؟ !

چرا همواره می آید صفات کور و کر با هم ؟ !

زمان گریه وقتی اینچنین در آب می سوزیم

یقین خواهیم شد روزی در آتش غوطه ور با هم

 

جدایی فصل پایان تمام عشق ورزی هاست

ولی ای کاش می ماندیم قدری بیشتر با هم !

                ..... .ولی ای کاش می ماندیم قدری بیشتر با هم !

                                 ...... ولی ای کاش می ماندیم قدری بیشتر با هم !