اول اینکه : سلام

دوم اینکه : شناسنامه ها دروغ می گویند ! من دو روز پیش به دنیا آمدم اما انگار هیچ اتفاقی نیفتاده ! یک بار که از شدت اندوه از کمر به دو نیم شدم و توانستم دایره های درونم را بشمارم دانستم که تاریخ واقعی تولد من 29 مهرماه است !

 

سوم اینکه : تشکر می کنم از همه ی دوستانی که در نمایشگاه کتاب مرا شرمسار محبت خویش نمودند بویژه محمد جلالیان عزیز و سرکار خانم سعیده اعیان فرد که مطلب این پست را تقدیم به این دو عزیز می کنم . البته غیبت های متوالی من باعث بی نصیبی ام از دیدار برخی دوستان شد ! اما چه می توان کرد ؟ باید به دنبال سهم دیوانگی ام می رفتم !

 

چهارم اینکه : پیشنهادات !

کتاب پیشنهادی : " زندگی نو " نوشته نویسنده ی بزرگ ترکیه " اورهان پاموک " که به نظر من از آتاتورک خیلی بزرگ تر است !

فیلم پیشنهادی : تلخ است اما " پرتقال کوکی " ساخته کارگردان فقید سینمای آمریکا استنلی کوبریک را ببینید !

موسیقی پیشنهادی : چند وقت است چراغ های رابطه خاموش است و صدا به صدا نمی رسد ! پیشنهاد می کنم سکوت را بشنوید !

 

پنجم اینکه : پنج رباعی بخوانید :

 

 چون سیل به سمت خاک من جاری شو

در خلسه ی رعشه ناک من جاری شو

هروقت سرودم از تو شعری چون خون

از لثه ی چاک چاک من جاری شو

 

*****

 

بر سینه به سمت تو سرازیرم کرد

بر خاک نشاندم و زمینگیرم کرد

از قله ی کوه بر زمین افتادم

عشق تو ببین چقدر تحقیرم کرد

 

                                           *****

 

عشق تو دوا نکرد دردی از من

در شهر به پا گشت نبردی از من

من زندگی ام را به تو بخشیدم و تو

مرگت را هم دریغ کردی از من !!

 

 

با حالت خشمگین صدایم زده اند

هنگام شتاب  پشت پایم زده اند

تا آنکه بدانند که منظورم چیست

شلاق به پشت شعرهایم زده اند

 

 

باید دستت ستون دوزخ باشد

در رگ های تو خون دوزخ باشد

تا خاطره ها برای یاد آوردن

آینده برای فکر کردن باشد !

 

ششم اینکه : با چند صفحه دلیل می خواهم بگویم : گناهکاران با خدا رو راست ترند! البته این شعر است نه ایدئولوژی ! بخوانید !

 

 

     قرص های خواب

         تلقین احمقانه ی آرامشی ست

                                 که جن های دوره گرد

                            از جنین های سر به مهر دزدیده اند

   دیگر مرا صدا نزن

             اسمم به چه دردم می خورد

                                   وقتی تو کنارم نیستی

                                                         و با شنیدنش

                                              همه به یاد آوار می افتند

       و سالهاست

            کوله بار بزرگ ترین آرزویم را به دوش می کشم

                                    که کاش هیچ وقت به دنیا نمی آمدم

           تنهایی

                     اندوهی مقعر است

                                       لذتی رنجناک

                                  در تلاقی خودخواسته

        عشق

          هیجانی ست

                    در حدفاصل فاجعه و تفنن   

     تو با کدام اسب چوبی

           از دروازه های مهر و موم قلبم گذشتی

                                          که داری شبانه از درون

                                                            تسخیرم می کنی

     پرده های اتاق پذیرایی

           پیراهن تشریفات پنجره هاست

                به سمت کوچه ای که تو از آن می گذری

          و بادها

               خاک انداز به دست

                          غبار طلا جارو می کنند

                                            از رد کفشهای تو

                                   در آسفالتی از نسترن های سیاه

    لبخندت

      دره ای درازکش است

           در حد فاصل عشق و رستگاری

     دستت را از من دریغ مکن

            گناهکاران با خدا رو راست ترند !!

                                             جاده ای آبی تزکیه

                       از رگ های برآمده دستانی می گذرند

                                                                        که با عشق

                                            نوازشی گمشده را جستجوگرند

همیشه مهمترین درنگ ها

         در ثانیه های واپسین اتفاق می افتد

                                و باشکوه ترین شعرها

                                      هیچ گاه سروده نمی شوند

         بغض من

                    بوسه ای ست

                       که به لب هایم نمی رسد

                         " ترس "

                               امپراطور اتفاق های نیفتاده است

 

       زمان زندگی ات

              که دستانم به پوستت نخواهد رسید

                کاش کرمی باشم

                                   در گور ِ تو

                                    تا تجزیه ات را

                                     از لبهایت شروع کنم

                                                 در روده های زمین

           عزراییل در قصری از استخوان

                                      حکمرانی می کند

      نبودنت

         ترسی مزمن است

                که مادرم به جای دعا

            به گوشه ی قنداقه ام سنجاق کرده است

 

   در چشم هر مردی که نگاه کنی

              اشکهای وارونه ی مرا می بینی !

 

       به روی هر مردی که لبخند می زنی

              خون از لثه ای من جاری می شود

        نامت را

          بر مویرگهای زبانم خالکوبی کرده ام

 

     چه سخاوتمندانه زیبایی

            تو را کدام قبیله ی باستانی

                      بر زمین به جا گذاشته است

                                         که  ِسحر لبخندت

                                    در هیچ دخمه ای جا نمی شود

  خواب من

       زنبیل پاره ای ست

             که تو از لای شکاف آن

                        بر بالشم فرو می غلطی

         انگشتانم که از گیسوانت می گذرند

                                      پنج آهوی آرام

                                             در جنگلی شبانه

                                                   از نفس می افتند

              غزالان خفته

                   آرامش جنگل را نمی آشوبند

                  اعماق خاموش مرداب های نیمه شب

                          از صدای قلب تمساح های کمین گرفته

                                                             آشفته می شوند

        ماه لبخند برنزی شب است

                          یا مفتولی نیمه تمام

                                    بر گوش ِ بردگی آسمان

 قلبت کشور من است

            من بر امپراطوری سنگ ها

                                  حکمرانی می کنم

         و دستانم

       خالی تر از گندمزارهای درو شده است

        هر کلمه ام

                 استخوانی ست خشکیده

                                           هر شعرم

                                            رودخانه ای پوک 

                        هر کوه

                           پلکانی آوار شده از سنگ !

                                                  زیر پای جن هایی

                                                    که سراغ ردپایت را

                                     از کوهنوردان سقوط کرده می گیرند

 

از لجاجت امتناعت

        اعتنایی بیرون می زند

                   که اسب های سرخ

                        پا در رودهای خروشان می گذارند

                                               و مجسمه های میادین

                                    در غیبت های شبانه

                                               خون بالا می آورند

دارم رشته رشته می شوم

          چون گیسوان بافته ی طنابی بدون قرقره

                 در نبردی فرساینده با دندانهای سیمانی دیوار

                              مجسمه ها از خیره شدن خسته نمی شوند

                                     تقصیر تو نیست که زیبایی

                                        چشم های من زیادی می بینند

 در پیراهنی از حریر که می رقصی

                                  کرم های ابریشم

                                     پیش از موعد پروانه شدن

                                            پیله بر تن می درند

                                                            در رقصی لزج

                                        بیرون می زنند

                                                        با شفیرگی نیمه تمام

                                                                        عریان و چسبناک

این پارک کوچک

       امپراطوری دود است

              که حکمرانهای بی مردم

            مرز سرزمین های وارفته ی خویش را

                         با فیلترهای سیگار نشانه می گذارند

 

به هر طرف که می خواهی برو !

                  اگر بادها

                     همیشه به یک سمت می وزیدند

                           تا به حال چیزی از زمین باقی نمانده بود ! 

                          

    سیگار نیست این !

           آنقدر دندانهایم را به هم ساییده ام

                    که از گوشه ی لبانم دود بیرون می زند !!!

 

و هفتم اینکه : غزل !!!!

 

کنج زندان ، نیمه شب ، از هُرم تب افتاده است

مرد محکومی که اعدامش عقب افتاده است

برزخ اندوه و لبخند است در چشمان او

چون عزاداری که در بزم طرب افتاده است

منتظر مانده ست شاید پس بگیرد یک نفر

مُهر خاتم را که دست بولهب افتاده است

بی گناهان را گنهکاران به زندان می برند !!

سایه ای مکروه روی مستحب افتاده است

گاه سنگی برکه را آشفته می دارد ، چنان

رنج دندانی که دردش بر عصب افتاده است

سرنوشتش بعد زندان شیهه ی شلاقهاست

مست مغروری که دست محتسب افتاده است

دختران ایل با تردید کرنش می کنند

شهسواری را که از اسب عرب افتاده است

موج گیسو را که می ریزند روی شانه ها

طالع ماه محرم بر رجب افتاده است

تا که بی لبخند گیسو را پریشان می کنند

سفره ی افطار گویی بی رطب افتاده است

دختر خورشید را عاشق شدم اما دریغ

اختری بیوه ست و از چشمان شب افتاده است

انتهایی سرخ دارد ماجراهای سپید

اشک حسرت گاه اگر بر کنج لب افتاده است

خلقت دنیا و آدم عرصه ای پیچیده نیست !!

فیلسوف از ساده لوحی در عجب افتاده است