اول اینکه : من تمام لغت نامه ها را گشتم اما " دوستت دارم " شعبه ندارد !

 

دوم اینکه : دیشب در برنامه ای مستند دیدم که دلفین ها هم به مهد کودک می روند ! کلاغ ها دادگاه دارند ! سیستم رادار خفاشها از پیشرفته ترین سیستمهای انسانها پیشرفته تر است ! گربه ها می توانند بیشتر از یکصد صدا با حنجره خود تولید کنند ! موشهای کور قبل از همه زلزله را پیش بینی می کنند و یک سوسک حمام می تواند 9 روز بدون سر زندگی کند ! از من نشنیده بگیرید ولی روزی می آید که انسان به این نتیجه خواهد رسید که عقب مانده ترین موجود جهان خود خودش است و گوسفندان از سر تواضعشان است که اجازه می دهند ذبحشان کنیم و خانه های ما از نجابت سنگهاست!

 

سوم اینکه : پیشنهادات :

کتاب پیشنهادی : بوف کور را برای چندمین بار بخوانید !

فیلم پیشنهادی : اگر می خواهید یک شعر بلند در قالب فیلم ببینید دیدن" بیمار انگلیسی " را به تاخیر نیندازید ! تا بدانید و باور کنید که : کشورهای واقعی ماییم نه سرزمین های روی نقشه ها که با نام مردان قدرتمند شناخته می شوند ! چه شعری از این شعرتر سراغ دارید ؟

موسیقی پیشنهادی : نه زبان هم را می فهمیم ؛ نه برای فهمیدن به کلمه نیازی هست ! فرقی نمی کند به چه زبانی سخن می گویید ! "آواز اساطیر " استاد شهرام ناظری را حیف است نشنوید !

 

چهارم اینکه : خیلی ها می گویند پستهایم را کوتاه تر کنم و خیلی ها می خواهند بر همین طریق بمانم ! ضمن احترام به آنها که می گویند ، من با خواستن بیشتر از گفتن موافقم ! 

 

پنجم : رباعی هایی که همچنان می آیند !

 

شب می لولد میان گیسوهایت

خورشید نهاده سر به زانوهایت

با " کاهش" هم جلوه گری کردن را

آموخته است ماه از ابروهایت

 

***

 

چون آینه در آه تو را می پیچم

اینگونه به دلخواه تو را می پیچم

بر بالش ابر سر اگر بگذاری

در ملحفه ی ماه تو را می پیچم

 

***

 

در پ‍‍یله شفیره ای در آتش می سوخت

گویی که عشیره ای در آتش می سوخت

تا مردمک چشم تو در اشک نشست

انگار جزیره ای در آتش می سوخت

 

***

 

این دفعه چه زود ؛ مرد غیبش زده بود

در هاله ی دود ؛ مرد غیبش زده بود

1 2 3 4 5 6 7  ! بیا !

زن چشم گشود ! مرد غیبش زده بود !

 

***

 

دور از تو شکسته پر و بالم ! برگرد !

درگیر خیالات محالم !  برگرد !

چندی ست نمانده از شکوهم چیزی

چون سلسله ای رو به زوالم برگرد

 

 

***

در شعله ی سیگار تو را می بینم

می میرم هر بار تو را می بینم

در هیئت هر کاج مرا می بینی

در لای سپیدار تو را می بینم

 

***

 

پیش از من و تو جای گمی بود زمین

سردابه ی بی تلاطمی بود زمین

حتی از قبل از آدم و حوا هم

سیاره ی دست ِ دومی بود زمین

 

 

              ***

 

ششم اینکه : بندهایی دیگر از زنجییییییییییییییییییییییییره ی جنون !

 

 

سالهاست روی سایه ام نشسته ام

               دارم از خودم بالا می کشم

                       جنگ یک کار مردانه است

     از همان بچگی

        که گیس عروسکهایت را می کشیدی

                                         باید می فهمیدم

                                                تو هیچ چیز را

                                                  برای همیشه نمی خواهی

پیراهنی سبز می پوشی

                 با دامنی سفید

                     سیبی بر قالب یخ

                    اما خدا وقتی تو را می نوشت

                      بر پشتت کاربنی قرمزرنگ گذاشته بود

                                           تا من

                                            رونوشت خونین تو باشم !

 

" جنگ " زنها را به تنهایی می کشاند

              چه اصرار عجیبی دارند آدمها  

                       که برای همه چیز اسم بگذارند

                                           که همه چیز را بشمارند

                                                که همه چیز را وزن کنند

                                                ضرب

                                                            نقسیم

                                                                    جمع

                                                                            تفریق

تو اما سرت از آیینه های قدی بیرون می زند

                            گیسوانت از گوشه قاب عکس

                                      و تلالو الماسگون دندانهایت

                                                             از شکاف لبانت

                                                    تو در هیچ چیز جا نمی شوی !

 

دارم گریه می کنم

                    از دوری تنت

                    مثل لباس های خیس افتاده بر طناب

                                               یا قهرمانی

                                                 که از عنکبوت بیشتر از مرگ می ترسد

 

عجیب نیست ؟!

              آنکه دارد غرق می شود منم !

                    اما این تویی که داری ناپدید می شوی !

                                                 عشق دریایی وارونه است !

حالا که داری می روی

      این پنجره ها را - که به باز بودن

                               تظاهر می کنند -

                                                تا کن

                                              و در کیفت بگذار

                                            دیگر قرار نیست به کوچه نگاه کنم

سایه ی مناره های مسجد

        که بر پوست کوچه می افتد

                                       انگار جبرییل

                          از پشت

                             تیر خورده و دمر بر زمین افتاده

                                                                در خونی از غبار

       هر دری

            دهانی ایستاده است

                    که بلعیدن مرا انتظار می کشد

                          آنقدر از تو گفته ام

                                که دهانم دارد خالی می شود

                  و فکر می کنم

                                بهشت شبیه ذوزنقه ای ست

                            که از الماس منحنی چانه ی تو آغاز می شود

چشمهایت امتزاج قهوه و خاکستر

  نگاهت مهربان تر از چشمان مادیانی ست

                                      که به کره ی خود

                                    رسم احترام به آبها را می آموزد

 

ردپایت از کدام گهواره بیرون ریخته بود

                                          که مادرت

                     تو را در تنبوری قنداقه می پیچید

                                                 که تارهای آن

                                 از گیسوان حنابسته ی جن ها

                                                  و یال پریشان اسبها

                                                         و کاسه ی آن

                                               از قلب شکسته ی مردی

                                                     که هنوز به دنیا نیامده بود

پاهای صندلی ام خواب رفته است

               شاید نوح

                    قبل از طوفان

                        اخبار هواشناسی را

                       از گیسوان تو گرفته بود

                               که در بادهای بی موسمی

                           بر قله های دوردست پنجه می کشید

                                                    و قابیل

                                                   قمه ی خون آلودش را

                                          با گوشه ی لباس شب تو پاک می کرد

                                                                    که روزی نیست

                                                             که به خاطر عشق

                                                             خونی بر زمین نریزد

 

فلبم را نمی خواهم اما

         خوابهایم را پس بده

              شب هیچ کجای خیابان را

                            با خودش نمی برد

                                برای دیدن کابوس

                    نیازی به اشباح بدون سر ندارم

                                  کافی ست چشمهایم را ببندم

                                            و تو به خوابم نیایی !

 

و هفتم اینکه : غزل

 

در حریم گیج رویا

 

مثل آهویی که در آبشخورش پا می گذارد

عاقبت یک شب مرا با خویش تنها می گذارد

سایه ی مواج او بر صخره ها افتاد از این پس

بشکند پایی که بر این ماسه ها پا می گذارد

خاطرم جمع است مثل کشتی پهلو گرفته

گر چه دریا بین ما عمری ست منها می گذارد

سرخوشم از اهتزاز بادبان گیسوانش

گرچه در طوفان به حال خود مرا وا می گذارد

اسکله دست نیاز ساحل است اما زمانی

دست رد بر سینه ی آبی دریا می گذارد

 

ناخدا بر ما سه های مست افتاده ست گویا

نیمه شب پا در حریم گیج رویا می گذارد

خواب می بیند زنی مواج گیسوی اجابت

را میان پنجه ی ببر ِ تمنا می گذارد

ماه می تابد به خوابش سایه ی زن روی عرشه

درب کابین را به روی ماه زن وا می گذارد

زن می آید ؛ سر به کشتی می زنند امواج وحشی

-       ناخدای مست سر بر دوش زن تا می گذارد

 

 


ناخدای تا کمر در آب برمی خیزد از خواب

رد پایش روی خاک ساحل امضا می گذارد

ناخدای مست هم گم می کند کشتی خود را

هم کلید خانه را در کا فه ای جا می گذارد