اول اینکه : رنجها همیشه در سکوت به سراغ آدمی می آیند . جامعه شعری کرمانشاه دردمندانه در سوگ از دست دادن شاعره ارجمند سرپل ذهاب خانم مریم حاتمی عزیز است که در سانحه ی دلخراش رانندگی جان به جان آفرین تسلیم کرد. خدا به همه ی ما بویژه همسر مهربان او - دوست سوگوارم امیر محمدی - صبر بدهد . به احترام روح ملکوتی اش به جای یک دقیقه سکوت چند ثانیه فکر کنیم که مرگ آنقدرها هم سخت نیست می خوابیم و همه چیز تمام می شود . بیایید با هم بودن را دریابیم پیش از آنکه همه چیز تمام شود !

دوم اینکه : وقتی برای اولین بار در عصرشعری در سرپل ذهاب حضور پیدا کردم و شعرخوانی مریم حاتمی را شنیدم که در شعری نام خود را لیلا گذاشته بود این رباعی را سرودم اما برای هیچکس جز خود امیر محمدی نخوانده ام : حالا که مریم رفت شما هم بخوانید :

تو در شب شهرتان شهابی لیلا

در روز به جای آفتابی لیلا

انگار زنان حماسه سازند اینجا

اسطوره سرپل ذهابی لیلا !!

  

 و سوم اینکه :

                   برای کسی که به مرگ فکر می کند

                                                           درختها

                                                      تابوتهای ایستاده اند

 

از شما چه پنهان چند روزی ست که در پارک ها و پیاده روهای شهر تابوتهایی باوقار نگاهم می کنند

چهارم اینکه : پیشنهادات

 کتاب پیشنهادی : نان سالهای جوانی نوشته هاینریش بل

فیلم پیشنهادی : غلاف تمام فلزی به کارگردانی استنلی کوبریک فقید

موسیقی پیشنهادی : آلبوم " ماه " از الساندرو سافینا

پنجم اینکه : ده رباعی دیگر :

 

هر کس که کسم شد آخرش ناکس بود

با هر کس ناکسی نمودم کس بود

تقصیر کسی نیست که از روز نخست

بر شانه ی من جای هما کرکس بود

 

*****

 

در خلوت خویش هم مشوش بودم

اهلی نشدم ؛ همیشه سرکش بودم

یک عمر فقط به خویشتن نیش زدم

چون عقربِ در حلقه ی آتش بودم

 

*****

 

یک بار فقط از این مسیر آمده ام

آرام و نجیب و سربزیر آمده ام

ای عشق ببین چه بر سرم آوردی؟!

امشب به سراغ فالگیر آمده ام !!

 

*****

 

دلواپسی "  آه " رسیدن بوده ست

روزی به کمینگاه رسیدن بوده ست

هر جاده دو نیم می کند دنیا را

کی فلسفه ی راه ؛ رسیدن بوده ست؟!؟

 

***** 

 

دلبسته ی سرسپرده را می ماند

یک کتف به هدیه برده را می ماند

بر شانه ی ماه جای دندان خداست

نان جو نیم خورده را می ماند !!

 

***** 

 

چون سبزه ی عید آب و گلم معلوم است

چون گندمزار حاصلم معلوم است

من مرد سفید شیشه ای هستم که

از روی لباس هم دلم معلوم است

 

***** 

 

این ببر کنار سایه اش تنها نیست

برگرد به دشت جای تو اینجا نیست

کوهستان سنگلاخ تیزی دارد

جای خوبی برای آهوها نیست

 

*****

 

عمری ست در آتش خدا می سوزم

در خلوت خویش بی صدا می سوزم

من عود میان سفره ی عیدم که

عمری ست میان سبزه ها می سوزم

 

*****

 

در سینه ی توست رشته کوهی دیرین

در حوصله ام خفته ستوهی دیرین

باروی فروریخته را می مانم

ویرانه ی پابند شکوهی دیرین

 

***** 

 

کرده ست به حوض خانه مان ماه سقوط

از پهلو پلنگ در کمینگاه سقوط

تاریخ جهان چرخه ای از تکرار است

پیدایش و پویایی و آن گاه س.

                               .

                               .

                            ق

                              .

                              .

                              .

                              و

                             .

                               .  

                             ط

 

و ششم اینکه : خلسه هایی همچنان در خون :

 

 

این یک جفت چشمت را

      به چند مرگ تقسیم کرده ای

                                  که مرده ها

                                       وصیتنامه را 

                              لای کفنهایشان پنهان می کنند

تو حتی پس از مرگ هم

                    نیازی به کافور نداری

                              ورویش گیسوانت در رگهای خاک 

                                              سنگ قبرت را به دو نیم می کند

         از دالانی از بهت ارواح رد می شوی

                            من با آوندهایم تو را از خاک می نوشم

قلبم را در کدام گورستان محرمانه چال کرده ای

                                                      که موریانه ها

                                از جویدن وصیتنامه ام سر باز می زنند              

                                                             که ابتدای آن به نام توست

      مرداب گیسوان جلبکی اش را

          در انحنای پل های غبار گرفته

                                    پنهان کرده است     

                            پتوهای افتاده بر تختخواب خالی           

                                                       در غیبت رنگها 

                                                    شکل تنت را تقلید می کنند

 گیسوانت را به صورتم بپاش

      هیچ مرده ای را شبانه تشییع نمی کنند

                                  نگاهت قلابی ست

                                     که به پلکم گیر می کند

          این رختخواب بدون تو

                        شنزاری ست عذاب آور

          در انحصار دیوارهایی که پلک نمی زنند                

                                                       و بالشم

                                                      بیابانی مجسد

                                  که همسایه کشور خوابها نمی شوم

                                          - لجبازی شناسنامه دختران است -

                                                    شب دارد شناکنان از پنجره می گذرد 

                                                            خوش به حال درختان

                                                                     که دست کم

                                                                  زمستان را می خوابند

مرا از کمر به دو نیم کن

        دایره های درونم را بشمار

                  ببین چند سال است خوابم نمی برد ؟!؟

                                     دارم به دلتنگی معنایی می دهم 

                                                         که پیش از این نداشته است

دعا نمی کنم خدا تو را ازگیسوانت آویزان کند

                         تو حتی در آشفتگی هم خوشایندی

                                         شبیه رختخواب عشق ورزی

                                           در شعاع آفتاب صبح روز بعد

  در روزگارانی نه چندان دور

                         انسانها و پلنگها 

                                  دوستان خوبی بوده اند

    عریان که به دنیا آمدم

                          مامای تندخو

                        آنچنان بر کف پاهای برهنه ام سیلی زد

                                                                      که تا امروز

                                                                کفشهایم تاول می زند

                 اما تو را مادرت

                          در کدام رحم مرمرین پرورده بود

                                     که موزه های خالی از مجسمه

                                       سالهاست ایستادنت را انتظار می کشند           

        جدایی

               همواره مستلزم کینه توزی نیست

                                       اگر می خواهی ترکم کنی   

                                                     دست کم با مهربانی برو

        من سرخپوست نیستم

           دارم با دود سیگارم به تو علامت می دهم

                             که در متروکه ترین جزیره ی دنیا

                    مردی که از تمام کشتی های جهان جا مانده است

                                                          هنوز به تو فکر می کند

شیطان بال کدام فرشته را از جا کنده بود

           که پرستوها قرنهاست پرواز می کنند

                          اما هیچ دایره ای در آسمان ترسیم نشده است  

و تو از گردنه های ناگاه پایین آمدی

                               که کاروانسالارها

                                       از جاده ی ابریشم

                                           شرمسار بر می گردند 

خبر نداری

       من از ابتدای رسیدنت

                    روی پوستت نشسته ام 

                            سرخاب گونه های تو را

                                         از خون من ساخته اند

دارم از تب می سوزم

    کاش پیراهنت به عیادتم بیاید

                                         و تو

                        تنت را در آن جا گذاشته باشی 

                                              با پلکهایی از ابر

                                               که نرم نگاهم کنی

                                         و تختخوابم از پشتم دور شود

                          بگذار نسیم نفسهایت

                         پهنه ی به عرق نشسته پشتم را

                                                            خشک کند

               نگاهت خلسه ای ست

                                 از تلذذی ترسناک

                            شبیه هذیانهای بعد از عمل جراحی     

                                                               از دهانت

                                   شعله های نامریی نعنا زبانه می کشد

                                            تو باید پزشک بیهوشی می شدی !    

لرزش لبانم

       اندوه آویزان من است

               نگذار صورتم روی زمین بیفتد

                            کنار تو نبودن به من نمی آید

                                 مثل پیراهن های افقی راه راه

                                                            و آواز خواندن

                                                               با زبانی از سیمان   

 

اگر می خواهی از نفس بیفتم

                               در ریه هایم

                           براده ی سیم خاردار بریز

                      دارم زنگ میزنم و ترک می خورم

                                    مثل انگشتان تنباکویی پیرمردها

                          رنگ پریدگی ام از سیگارهای دوباره نیست

                                                   خون خوابهایم رقیق شده است

تو که از خانه بیرون نمی زنی

                    پیاده رو درد می گیرد

                       عقربه ها بردگانی ممتد

                       که بار زمان را به دوش می کشند

                                                در رژه ای آزار دهنده

تو را جدا کرده ام

       از مایملک سرداران ِ جان به در برده

                              ابروی تو کمانی ست 

                                      که هیچ جنگاوری

                                         توان کشیدنش را ندارد

چشمانت آتشی

                که نیاکان من

               در آیین قربانی جوانان

                   بر ِگرد آن

                    شیهه کشان می رقصیدند

                خوش به حال خونی که به خاطر تو ریخته شود

که تمام زن های پیش از تو

           کوشش و خطای آفرینش بود

                 حالا هر کس  بیشتر به تو شبیه باشد

                                                        زیباتر است

خورشید هر روز غروب

       کیسه اش را از مس مذاب پر می کند

                    تا در پشت کوه های نیمه شب 

                                   مجسمه ای از تو بسازد

برای حکمرانی بر شهر پارسه

                 که مردی جنگی ست

                                با دستهایی فراوان

                                      و پاهایی نیمه تمام 

                            درست در میانه ی تاریخ ایستاده 

  باد شن ها را به چشم کتیبه ها می ریزد

                                     ما مرزهایمان را

                                                 با سنگ گور

                                             از همسایه هامان جدا می کنیم  

بعد از ظهرهای جمعه

              در کسالت خاکستری باد

                                    فکر می کنم

                             اگر خورشید روسری می پوشید

                                                 چقدر شبیه تو می شد

من از حوریان تند مزاج بهشت شنیده ام

                                  که در جهنم

                          آسانسوری از یخ ساخته اند       

                                              که پرتم می کند

                             به دخمه ای آکنده از سر بریده ی آهوها

                             و نقاره های شب

                                        ردپای سکوتم را

                              از زخم سبز سیب های تیرخورده می گیرند  

          و شعرهایم هراسان

              از خون خودنویسم بیرون می ریزند

   کاروانهای نقره و ابریشم

                 از بناگوشت پایین می آیند 

                                  روزگار پلی ست

                           که تو از دیروزهای من برگردی

                                                    و عکس کوچکت

                                                      از تختخواب نیمه شب

                                                                  به پایین پرتم کند 

قلبم عصاره ی ست

             از کتیبه های به خون نشسته  

                           که باستان شناسان هم

                        از پر کردن ترک های آن عاجزند

                                      تو از زخم سنگ ها چه می دانی  

تقدیر کماندار کوری ست

                  که تفاوت قلب سرخ

                      و سیب سبز را نمی فهمد

تو گوزنی زردی

               با شاخهایی از ابر

                                عطر نافت

                       از خوشه های انگور بیرون می زند  

                         من پلنگی از نور

                             با پنجه هایی از اسفنج

                            که نقاهت زخم آهوها را لیس می زند

فریبنده است

سرسبزی چهارفصل کاجها

      که قبل از بر زمین افتادن

                     از درون می خشکند

صمغ کاج

           اشکی ست

            که از پهلویش بیرون می زند

و عطر دلهره اش

سپیدارهای پیاده رو را نگران نمی کند

 

 تو نیستی

     و اتفاقا من هنوز زنده ام 

                      در شهری که در آن

                      دستان غریبه ها گرم تر است

                                   من دست خدا را خوانده ام

                                     دنیا هیچ وقت به پایان نمی رسد …  

 

وهفتم اینکه : غزل :

 گناه ریخت به هم تا نگاه شکل بگیرد

دوبار پلک زدی تا دو ماه شکل بگیرد

دو جفت چشم به هم خیره کافی است که بین –

دو کوه خسته پلی از نگاه شکل بگیرد

دو راه دور به یک نقطه کافی است رسیدن

که از تقاطعشان چارراه شکل بگیرد

به عشق دل بسپار از شروع کار و بگذار

اگر درست نبود اشتباه شکل بگیرد !!!

چقدر تاول خونین نشسته است به پایم -

که سمت خانه ات این کوره راه شکل بگیرد

عجیب نیست که هر جا قدم گذاشته باشی -

کنار چشمه ی خشکیده چاه شکل بگیرد

و هر کجا گره از روسری اگر بگشایی

درخت شکل بگیرد ! گیاه شکل بگیرد

میان روز اگر چشم را به ناز ببندی

زمین بخوابد و رنگ سیاه شکل بگیرد

بترس از اینکه زمانی به واژگونی تختت

از این همه زخمی یک سپاه شکل بگیرد

چه بوده چشم جز آیینه ی سیاه شیاطین

نگاه ریخت به هم تا گناه شکل بگیرد