قبرستان

دانشگاهی ست رخوتناک !!!

        جمجمه ام را

           از کاوشهای باستانی

                              بیرون بکش

در مفصلهایم چه می کنی ؟ !

                          رگهای من

                            رَحِم درد است

            حجم رنجهایم

                 از قطر استخوانهایم

                           بیشتر شده است

        هم اگر چه کاتبان درباری

                                      تاریخ را

                          به خوشایند پادشاهان می نویسند

من نام تو را

     از دایره المعارف دیوانگی

                             برنمی دارم

                     شبیه پیامبری

                          که برای به آتش کشیدن بهشت

                                    مبعوثش کرده باشند   

غروب که جمع می کند

                  سفره خونینش را

                 شب شناکنان از پنجره می گذرد

 پنجره ی اتاقت لجوجانه بسته مانده و

            خاکستر صدایت

                                   در گوشم نشسته

                    همه ی سنگهای زمین تنها هستند

                                       حتی در آغوش هم !

بانوی گیلاسهای گس !

      هیچ مجسمه ای از گِل سیاه

              از تندیسهای نقره ای بالا نمی کشد

                که من با تو درآمیخته باشم !

" دوستت دارم "

       - و هیچ توطئه ای در کار نیست ! -

 برای صدا زدنت

       حتی به لبهایم نیازی ندارم

             خداحافظی ات را که وزن می کنم

                          به عمیق ترین دره ی جهان می رسم

که در اطلسهایش نیافته ام

" ببخشید می شود "

                  و

                          " لطفا "

                  دو قله از کلام است

                      که تمام فتح های زنانه

                                     در آن جا میشود

کسی توان " نه " گفتن به تو را ندارد !

این شهر به دریا راه ندارد

                              اما من

              در خیابان هم دریازده می شوم !!

پا در خمیازه ی کشدار کفشهایم که می کنم

                        راه می روم دوشادوش تو

         در گذرگاهی از چشمهای از حدقه درآمده

                               جگرم مجمع الجزایری از زخم است

 

در زمین کتابی نیست

        که لای آن تار مویی نباشد

                          کاش پرنده ی نوح

                       آن برگ زیتون را نمی یافت !

                                       دریا سالهاست

                                ترانه ی تازه ای خلق نکرده است

 

   در جنگل اما                

           اره خودکاری ست

                 که فقط درخت می نویسد

خودنویس من گرگی

                          که شبانه

        به گله ی شعرهای نسروده

                              شبیخون می زند  

من با کلاهخودی از کلمه

        به شهری وارد میشوم

                            که جنگ

                             تا به حال

                           چندین مرتبه

                         شکلش را عوض کرده است

 

قضیه از این قرار است :

تو داری بر سرزمینی حکمرانی می کنی

                     که به خاطرش نجنگیده ای

                من دارم از شهری تبعید می شوم

                                    که خشت خشتش را

                                 با رگهایم به هم بافته ام !

صدای تکه تکه شدنم را نمی شنوی ؟؟؟

                    

هر موهبتی تاوانی دارد !

                   اگر قیامتی باشد

            مرا از زبانم آویزان می کنند

                             تو را از چشمهایت !

 

******

 

سلام دوستان ! بی حوصلگی ام را ببخشید که دیرآمدم ! باور کنید که هم غزل تازه داشتم و هم رباعی و هم مثنوی... اما گاهی فقط داشتن کافی نیست !!!  شاید وقتی دیگر ؛ شاید هیچ وقت !!!