اول اینکه سلام و پوزش از تأخیر چند روزه که بواسطه سفری ده روزه صورت گرفت .

  

دوم اینکه : با سپاس از مهربانیهای خواهر عزیزم - بهار حقشناس - و دوست گرامی ام - امین پورصباح -  شعرهای دریایی این پست را بخوانید و حسرتی مانا !!!! درد آدمی گاهی از دیدن است و معمولا از ندیدنها !!!

 

              *******************

به همه جا منتهی میشوند

                 معمولا آشفته اند

                                و گاهی آرام  

                                 - کوچه هایی که به دریا می رسند -

 

تو را میدیدم

     با زنبیلی در دست

                  در بازار ماهی فروشان   

                    

  تو را میدیدم

                  در مزارع چای

                        با چادری به کمر بسته                      

تو را می دیدم

         با چکمه های به گل نشسته

                              در شالیزارهای مه آلود

 

اگر تو کنارم نبودی

              چرا ردپای دو نفر

                    بر ماسه ها به جا می ماند؟!

اگر تو کنارم نبودی

           چرا دو سایه ی مواج

                     از صخره ها می گذشت ؟!

                                          در آغوش هم

اگر تو کنارم نبودی

                      چرا مادیان جوان

                        زود به نفس نفس می افتاد ؟

 

مگر مجسمه ای از شن بودی

            که باد

                    گیسوانت را برد

                              و موج پاهایت را

تنها از تو

  تنی برهنه به ساحل مانده بود

                                بدون گیسو

                                       بدون پا

                             با قلبی تپنده در تورم ماسه ها

                                          و هن هن نفسهایی نمکناک

من تمام شکل ها را به خود گرفته ام :

                                      قلعه ی شنی

                                                 پری دریایی

                                                      قلب تیرخورده

کسی نمی داند

         روشنای دریا

              از کدام کرانه آغاز می شود ؟

                                و شهرهای ساحلی

                                                 از کدام کلبه ؟

از بالش های خیس

             جز خوابهای نمناک

                    هیچ رؤیایی سر بر نمی آورد

       حتی موج های بی بند و بار

                   راه بندر را گم نمی کنند

     دریا اما

          سالهاست شنا می کند و به ساحل نمی رسد

 ما تمام شکلها را به خود گرفته ایم !

                   اما عشق

                     فراتر از شکل گیری ست

                          حق دارم که با خودم غریبه شوم

     وقتی بیش از اندازه دوستم داشته باشی

 

             

جایی که جنگ

               بر سر تصاحب زیبایی باشد

                    من هم اگر به جای قابیل بودم          

                             خون برادرم را می ریختم !

 

   هر روز تکه ای از خیالت را می خورم

                 تا شعرهایم زنده بمانند

     در ازدحام روسری های غریبه

چرا اینجا همه ی زنها شکل همند ؟!

   چرا اینجا اینقدر لباسها دیر خشک می شود ؟!

      چرا اینجا اینقدر قهوه خانه متروکه دارد ؟!

          چرا اینجا اینقدر ... تو نیستی ؟!

        

اگر پشت دریا شهری بود

           کمر موجها نمی شکست

 

  باید برگردم !!

         به هیچ جا نمی رسند

            کوچه هایی که به دریا می رسند !!!