دارم به سوختن عادت می کنم ...

اول اینکه :

             قبل از هر چیز لازم است از دوستانی که در آتش سوزی پست قبلی با انواع و اقسام خاموش کننده ها از قبیل نفت ، الکل ، بنزین ،‌ گرد دینامیت ، و پودر اورانیوم غنی شده در صدد خاموش کردنم برآمدند تشکر کنم ! شاعرها آتش نشانان خوبی نمی شوند ! دوستان عنایت نموده آفتابه های خود را غلاف کنند ؛ دارم به سوختن عادت می کنم .

دوم اینکه :

مطلب این پست را تقدیم می کنم به دوستان ارجمندی که ناخواسته شریک لحظه های جنونم شدند : جناب اصغر نبیلو از میانه و  خانم نازنین کریمیان از لاهیجان

سوم اینکه :         

بانوی رقص های هزاره !!

            من برای شعرهایم

                       نیازمند تصویرهای شگرفم

             اما نه به قیمت همآغوشی با تو

                              نمی خواهم برهنه ببینمت

                          من از شمشیرهای بی نیام می ترسم!!!

 

چهارم اینکه :

            بگذار شعرهایم را

              چون سینه ریزی

                   به گردنت بیاویزم

    گاهی بی اهمیت ترین واژه

                    " نتیجه " است

           قمار نیست عشق

                    که برای پایان آن

                حتما برنده ای لازم باشد  

               می توانیم هر دو با هم ببازیم !!!

 

                                    ترس بهانه ای است

                                   آهوها گریختن را دوست دارند

 

پنجم اینکه این ده رباعی را هم بخوانید :

 

 

          

            نه میز ، نه صندلی ، نه تختی دارم

           نه باغ ، نه گلدان ، نه درختی دارم

             هر روز من انگار شبی طولانی ست

           در شب هم روزگار سختی دارم

 

            * * * * *

 

   شاید نور ماه صدایش باشد !!

   دستان پرنده نیزپایش باشد !!

  شاید برعکس آنچه می پنداریم

     گیسوی درخت ریشه هایش باشد

 

* * * * *

 

   نشنیده تو را ؛ کجا تو را می بینم ؟!

  من می شنوم تو را ! تو را می بینم !

 در شیهه ی اسب ها تو را می شنوم

در کوچ گوزن ها تو را می بینم !

 

* ‌*‌ * ‌*‌ *

 

" مه " خلسه ی بامداد را با خود برد

کالسکه ی ابر‌؛ باد را با خود برد

از رابطه ی بزرگ ما هیچ نماند

جز ترس ؛ که اعتماد را با خود برد

 

* * * * *

 

چشمانم هر نگاه را می نوشد

دیوی شده ام که چاه را می نوشد 

آرام شود پلنگ زخمی وقتی

از سینه ی برکه ماه را می نوشد

 

* * * * * 

 

بگذار همیشه در تو پنهان باشم 

گریان و نجیب مثل باران باشم 

در بستر تو که سنگ قبری ست سپید 

بگذار شبیه مرده عریان باشم  

 

* * * * *

 

در هاله ای از غبار بر می گردد

در هیئتی از بخار بر می گردد

رودی که به دریا نرساند خود را

یک روز به جویبار برمی گردد

 

 * * * * *

 

در عشق تو فکر چاره کردن غلط است 

تا هست زبان ؛ اشاره کردن غلط است 

من راه و رسوم عشق را می دانم 

در عاشقی استخاره کردن غلط است

 

 * * * * * 

 

عمری ست که خفته رنج ایلی در من 

/ 131 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سپیده مختاری

سلام آقای عظیمی مهر خسته نباشید با غزلی بروزم و مثل همیشه مشتاق نقد ونظرتان

رحمان زمانی

سلام آقای عظیمی مهر عزیز.باز هم خوندمتون. بانوی رقص های هزاره خیلی فضای خوب و تصویر زیبایی داره .مخصوصا شمشیر بی نیام رو به زیبایی به کار بردین و تصویری زیبا آفریدین.شعرهاتون رو توی باختر دنبال میکنم. با یه کار در قالب غزل به روز هستم خوشحال میشم نقدش کنید. قبلا از حضورتون ممنونم.[گل]

سپيدار

كاج من تنها تومرا مي فهمي . دیگر امکان بازگشت وجود ندارد ‘حرف ها ونگاههامی توانند رازها رابرملا کنند‘ لزومی ندارد انسان همه چیز خودرابشناسد .انسان تنها برای جستجوی حکمت ساخته نشده است بلكه بايدبتواند زمين راشخم بزند ،درانتظار باران بماند ، آنرادروكند ونان بپزد. خواب ،درد وعشق مرزتجربه انسانهاست،مهمترين تجربه انسان آن است كه اورابه مرزاحساسات برساند.تنهابه اين ترتيب مي توان اززندگي درس گرفت چون اين كارنياز به حداكثر شهامت رادارد. (يازده دقيقه)

علی اکبر لطفی

زیبا سروده بودی دست مریزاد دوست داشتی به ما هم سری بزن موفق باشید

حسین

دو جوجه شعر بر بام وبلاگم چشم براه شما.[گل]

عابد اسماعیلی

سلام و درود بزرگوار ! چند ساعت متوالی در گیر خواندت بودم / آنهم نام دوست عزیزی بنام نبیلو باعث شد که به وبلاگ شما برسم و از این بابت خوشحالم.

سحر محمدی

قمار نیست عشق که برای پایان آن حتما برنده ای لازم باشد می توانیم هر دو با هم ببازیم !!! ممنون از حضور گرمتون از شعراتون خیلی لذت بردم مخصوصا با رباعی هاتون.با شعر و پیروز باشید[گل]

شکری

اصغر جون سلام... بابا ایول این‌همه رباعی خوب و روان می‌گفتی و ما نمی دانستیم.... حض بردم... موفق باشی ... یاردبستانی ... شکری

جهان آبادی

سلام اصغر آقا! معرفت سیری چند؟ اصلآ یادت هم می آییم؟ مب شناسی مان؟

سمانه محمدی

یک مرد هیچ وظیفه ای در جهان ندارد جز دل باختن البته باید پول هم دربیارن [نیشخند]موفق باشید