یک شب لبریز از دیوانگی در پیش روست ...

اول اینکه :

  سوگواره شبهای شعر عاشورا فرصتی بود که پس از چند سال برخی دوستان شاعر از جمله حسین هدایتی - به انضمام خانم مهربانش حمیده رضایی و کوچولوی نابغه اش هومن - ، حامد حسینخانی ، آرش شفاعی ،حمیدرضا اکبری (شروه ) , محمدرضا شالبافان ، امیر مرزبان ، میلاد عرفانپور ، سجاد اسدی , هادی فردوسی ، آرش پورعلیزاده ، سعید توکلی ، مجتبی صادقی ، بنیامین دیلم کتولی ، اصغر صالحی قهفرخی ، سید حمیدرضا برقعی و محمد مهدی سیار را از نزدیک ببینم ! از بین خانمها هم تا جایی که به یاد دارم مریم ترنج , صدیقه عظیمی نیا , سمیه ربیعی و عالیه مهرابی بودند . جا دارد از زحمات همه ی دوستان بویژه هاشم کرونی عزیز و امین جعفری مهربان تشکر کنم بابت تمام زحمات ! خدا را شکر هنوز سنت حسنه قدردانی از یادم نرفته !!!

 

                     دوم اینکه :    این شعر همچنان آزاد را بخوانید که هر روز بیشتر به بندم می کشد :

 

      جوهر خودنویس خدا

             که تمام میشود

        باران

            برفی ناخوانا می شود  

                   بر گستره ی زمین

                      - زرافه ای که خاک را می نوشد - 

      جهان

       ازتختخواب تو آغاز می شود

           من آداب نفرت را نمی دانم

                       همیشه تبصره ها

                            به تعویقم انداختند

         شعرهایم وطن منند

                و زبانم

              سرزمین مادری ام

 

    " عشق "

        در سینه ام گروگانی ست

           اشکهایم را می شمارد

           به پندار گلوله های سربازانی           

                    که در پی نجاتش آمده اند

         من اما

        زندانبانی دل نازکم

                       که همیشه

                سهم شامش را

             به زندانی ها می دهد

   زندانی ها

       می آیند

          و می روند

          زندانبانها  

           برای همیشه در زندان می مانند  

 

        همیشه در ازدحام آیینه ها

                      تنها بوده ام

            که سالهاست ایستاده ام

                               میان دو آیینه                    

    که تا چـــــــــــــــــــــــــــشم کـار می کند

                            خسته ام

                    از این همه منِ بی انتها         

                                           _ بی تو _             

        کلام من

       زخمی ست

         که با پلکهای تو بسته میشود

 

    گاهی فرار

      بهترین راه نجات است

                      این را از آهوان شنیده ام

 

     که اگر بشکنم آیینه های روبرویم را

      هر تکه اش

      جهانی کوچک خواهد شد

             که بازمی نمایاندم

               بی آنکه تو کنارم باشی

 

    من از این چشمهای شیشه ای می ترسم

    من از این قهقهه های شیشه ای می ترسم

      آن زمان که آیینه ها بدمستی می کنند

        تو که نفس می کشی 

           جهان به تصرف مه در می آید 

     آن زمان که هرم نفسهایت

               اشکهای گردنم را

/ 187 نظر / 32 بازدید
نمایش نظرات قبلی
علی مظفر

درود : اصغر عزیز زیباست و جای تقدیر دارد قلمت پر خامه وتنت با جامه و مسیری که در آن باز تو درجریانی. عشق بی هنگامه ... ای مرگ چرا نشــــسته ای دلخونم مستانه شراب غــــم زدم گل گونم لیــــــلای مرا به دیگری بخشیدند بیهوده که نیست شاعــرم, مجنونم! با دو استكان رباعي آماده پذيرايي از ذهن خلاق شما شاعر توانا هستم شاد باشيد و اميدوار بدرود

خداراشکر که به چهاردهم نزدیک می شویم

علی نورانی

سلام به استاد عزیز چندیست که ندیدمتان آنقدر که گیر کرده ام در دریایی که پشتش هیچ شهری نیست به ما سر بزن حتما. ارادتمند:علی نورانی

حسین گلچین

سلام با تبریک نوروز دعوتید به خوانش پنج رباعی[گل]

امیدرضا قاسمی

. . . همچنان نی های حکایت می کنند نیستی و هی شکایت می کنند و بعد از مدت ها که مانند مومیایی از خواب قرون برخاستم با این ها : جملاتی بی ربط و مقدمه چند خبر از نوع ادبی چند رباعی رنگ پریده و چند رباعی نه چندان جدی منتظر نقد و نظر ارزشمندت هستم....

یوسف شیردژم

سلام بر شما با غزلی به روزم : " چه فایده ؟ " برقرار باشید

حمیدرضاحامدی

از نگاه تازه گفتی ، حق با توست هر چند که جز این آخری در همۀ شعرهای اخیرم این نکته را مد نظر داشته ام اما خیلی از دوستان به من اعتراض کردند که ایکاش به همان فضاهای تغزلی گذشته برگردی راستش عده ای از آقایان مدعی! متاسفانه با برخی فضاهای مصور و روایی ارتباط عاطفی لازم را برقرار نمی کنند یا حداقل اینگونه نشان میدهند! این شد که تصمیم گرفتم هرازگاه به آن سمت و سوهای قبلی ناخنکی بزنم تا حرف کسی زمین نماند. حالا چون من هم حقیقتاً شعرهایت را دوست دارم دربارۀ این غزل زیبایت نکته ای را خاطرنشان می کنم و آن اینکه: فکر نمی کنم اگر دو تا بیت مانده به آخر را که به قافیه های ذوالفنون و ارغنون ختم می شوند حذف کنی لطمۀ چندانی به این شعر وارد آید. این جا احساس می شود که اصطلاحاً رس قوافی را کشیده باشی!؟ من برای دوستانی این شعرت را بدون آن ابیات مذکور خواندم و بسیار بی نقص و ناب جلوه گر شد می توانی خودت هم در خلوت خویش این کار را تجربه کنی تا اوج گیری این غزل خوش فرمت را بیش از پیش شاهد باشی، من بدون تعارف باور دارم تو از بهترین شاعران حال حاضر کشوری فقط کاش در انتخاب برخی کلمات وسواس بیشتری نشان بدهی. قدر خودت را بدان مهربان!

دنیا

که اگر بشکنم آیینه های روبرویم را هر تکه اش جهانی کوچک خواهد شد که بازمی نمایاندم بی آنکه تو کنارم باشی خیلی زیبا بود ممنون بابت لحظه های قشنگی که بهم هدبه دادبد موفق باشید و پایدار

دنیا

تمام زندگی شاید وام دار نگاهی باشد که امروز اتفاق می افتد [گل]